2007/May/17

มีความคิดนึง เข้ามาโลดแล่นในสมองของฉัน

มันวิ่งผ่านไปผ่านมาในสมองมานานแล้ว

ระบบประสาทส่วนต่างๆได้รับรู้ คุ้นเคย และชินชา

แต่ไม่สามารถ Action ออกมาได้

เพราะในระบบสมองส่วนกลาง ได้ประมวลผลออกมาแล้วว่า

หาก Action ออกไป

Reaction = ความเครียด หารด้วย ความเค้น

สิ่งสำคัญที่สุด คือ ความเสียใจของครอบครัว

ในเมื่อพวกเขา ตั้งความหวังทางโลกไว้กับฉันแล้ว

ฉันจึงไม่สามารถจะกระทำในสิ่งที่อยากทำได้

แต่ฉันก้อไม่อยากจะประมาทกับชีวิต

จริงอยู่ที่ว่า ชีวิตยังอีกยาวนาน เพราะความอายุน้อย

แต่...

ชีวิตก้อคือชีวิต มีเกิดแล้วก้อต้องมีตาย

วันนี้ หรือ พรุ่งนี้ฉันอาจจะตายก้อได้

ความอยาก ความปรารถนาของฉันคงจะดับสูญ

ฉันอยากจะทิ้งทางโลก

แต่ก้อยังมีห่วงอาวรณ์คล้องคออยู่

หลายครั้งที่ร้องไห้ เพราะตัวเราเกิดมาเป็นผู้หญิง

หลายครั้งที่ร้องไห้ เพราะตัวเราต้องแบกรับความหวังทั้งหมดของครอบครัว

และหลายครั้งที่ร้องไห้ เพราะด้วยความที่ อยากบวช

เมื่อโลกต่างก้อวุ่นวายไปด้วย...รัก โลภ โกรธ หลงกิเลสและตัณหา

ฉันอยากจะหนีไปให้พ้นความวุ่นวายเหล่านี้...

ยิ่งเร็วเท่าไรก้อยิ่งดี

แต่เมื่อยิ่งเร็วเท่าไรนั้น ความเป็นอภิชาติบุตร ก้อยิ่งเร่งให้สูญ

Comment

Comment:

Tweet


เอ่อ


คือว่า

เรียให้จบก่อนน่อ

เหอ เหอ

แต่พูดถึง

คิดอย่างงี้ก็ดีไปอย่างนะ


..*
#2 by the ♣ benx At 2007-05-17 21:25,
บวชเลยแนะนำ
มันรู้สึกดีจริงๆนะ ได้เห็นโลกในมุมที่ไม่เคยเห็น ในมุมที่ไม่เคยได้เจอ
ดีนะ ดีมากๆ
#1 by B-Ichise-\@q@/- At 2007-05-17 17:05,