เวลาเราเดินถอยหลัง

เราไม่เห็นทางที่เราจะเดิน

ก้อเหมือนกับ

การที่เราจมอยู่กับอดีต

ไม่เห็นจุดมุ่งหมายปลายทาง

บางครั้งเราอาจจะสะดุดล้ม

เชื่อเหอะว่า

ล้มหลายตลบพอดู กว่าจะลุกได้

เพราะเราไม่เห็นทางเดิน

.......

แต่ถ้า

เดินตรงไปข้างหน้า

เรามองเห็นทางเดิน

เรามองเห็นจุดมุ่งหมายปลายทาง

จะวิ่งไปก้อยังไหว

หากสะดุดล้ม

เราก้อยืนขึ้นได้ง่าย

เหมือนกับ

เรายังคงอยู่กับปัจจุบัน

ที่เดินไปสู่จุดมุ่งหมาย

นั่นคือ

อนาคตที่เราเลือกเอง

.........

**ปรัชญานี้ได้มาจากเพื่อนคนนึง

ปอ... เพื่อนเอกนิติศาสตร์ ขอบใจนะที่ให้ข้อคิดดีดี

**อย่าใส่ใจกับคนที่ไม่ใส่ใจเรา**

**ใส่ใจตัวเราเองให้มากๆ

เพื่อคนที่ใส่ใจเรา เค้าจะได้มีกำลังใจ**

**ใกล้สอบแล้ว ใส่ใจอ่านหนังสือหน่อย

อาจารย์จะได้ใส่ใจให้ A เรามาเต็มๆ**

ทำไมวะ

ก้อแค่

ทำทุกอย่างได้เท่าที่ผู้ชายทำ

ทำทุกอย่างได้เท่าที่ผู้หญิงเป็น

อยากเป็น...ในสิ่งที่กูอยากจะเป็น

อยากทำ...ในสิ่งที่อยากจะทำ

เพราะกูเชื่อไงว่า...

ศักยภาพของคนไม่ได้ขึ้นอยู่กับคำว่า

" เพศ "

แต่...

ไม่มีใครเข้าใจกูเลย

กูเป็นในแบบของกู

ไม่เคยเสแสร้ง หรือแอ๊บ

ทำไม

รับในตัวตนของกูไม่ได้

แต่ถ้าถามว่ากูรับมึงได้ไหม

กูรับได้ตั้งแต่ต้น

จนถึงตอนนี้ที่มึงเปลี่ยนไป

กูก้อยังรับได้เสมอ

เพราะอะไร

กูรักมึงไง

กูเข้าใจมึง

รู้บ้างมั๊ย

......

ในตอนนี้ยังเป็นกำลังใจให้เสมอ

แต่ในฐานะคนที่เหินห่าง

เพราะไม่กล้าเข้าไป

จากที่...มึงยอมรับตัวกูไม่ได้